Vandaag is Leyre precies acht weken oud! We zijn inmiddels helemaal gewend aan elkaar en kunnen ons eigenlijk niet meer voorstellen hoe het ook weer was zonder Leyre.
Het lijkt er inmiddels op dat dit echt zo´n weblog wordt van een moeder die verliefd is op haar kindje… Sorry, ik kan er niks aan doen.

Deze mooie trui is door Leyre´s overgrootmoeder gemaakt. Ben zelf meer van de stoere meidenkleding, maar vooruit…

Boven haar wieg dansen Olifant, Leeuw en Zebra. Van slapen komt zo niet veel…

Wat een engeltje!

Wil je Leyre zien lachen, klik dan op deze link

Vandaag is Leyre precies 1 maand oud. Als ik terugdenk aan de bevalling en de dagen daarna lijkt het een droom, of iets uit een ver verleden. Het is zo onwerkelijk allemaal. Ook nu nog, als ik een boekje zit te lezen, of tv kijk, en ik hoor ineens geluidjes uit de wieg komen, denk ik: “Oh ja, verrek, daar ligt een klein mensje!” Maar de poepluiers brengen je ook zo weer terug in de realiteit.
Met Leyre gaat alles goed. Ze doet niet veel anders dan slapen, drinken, poepen, plassen, spugen, huilen, hikken en boeren, maar dat schijnt normaal te zijn bij zulke kleine babies. We moeten ook vaak om haar lachen, wanneer ze wil drinken bijvoorbeeld. Dat laat ze weten door haar mond en ogen wijd open te doen, waarna ze met haar hoofd begint te schudden en gaat hijgen als een hondje. Vaak wordt dit nog gevolgd door een knuistje in haar mond waarbij ze een luid SMAK SMAK SMAK laat horen. Echt heel schattig. Ook leuk is als we haar een speentje willen geven. Dan begint ze heel driftig te zuigen, na drie tellen stopt ze daar ineens mee, en dan zie je haar denken: “Hé, hier komt geen melk uit…” waarna ze de speen met een boogje uit haar mond lanceert. En gisteren moest vooral Diego erg om haar lachen. Ik was haar aan het verschonen, keek nog even van iets dichterbij of het goed schoon was allemaal, en kreeg toen een straal(tje) babypoep recht in het gezicht. “Tomaaa!” (Sorry meneer A. Gore, maar de douche en de wasmachine draaien hier overuren).
Elke week gaan we langs ‘het consultatiebureau’ waar Leyre wordt gewogen en gemeten: ze groeit als kool. Je ziet haar ook bijna met de dag veranderen.
Op wie Leyre het meest lijkt, daar zijn we nog niet uit. Op dit moment heeft ze donkere haartjes, maar in daglicht zie je daar een duidelijke blonde gloed overheen. Haar ogen zijn nu blauw, maar schijnen pas in de negende maand hun definitieve kleur te hebben. Ze heeft grote handen en voeten, net als haar papa. De grootste gelijkenis met Diego is (vreemd genoeg) toch wel haar bovenlip. Ze hebben allebei zo´n puntig boogje, iets dat ik op de laatste echo al bij Leyre kon onderscheiden. Haar karakter, rustig en lief, heeft ze natuurlijk van mij!

Deze foto´s zijn vandaag genomen. Deze pyjama was
haar eerst nog veel te groot, maar nu past hij alweer prima.

Hoera, ik ben vandaag 1 maand oud!

Dacht ik zelf meer aan 10 mei, onze dochter besloot op 18 april dat het wel genoeg was geweest in die buik, en om 02.00 uur ´s nachts braken mijn vliezen. Ik zal jullie de verhalen over plassen vruchtwater, rugweeën, oxitocine, ruggenprik, kots, De Knip en een dokter van 100 kilo die al haar gewicht inzette om de baby uit mijn buik te duwen besparen, maar 27 uur later had ik dan eindelijk ons kleine meisje op mijn borst.
Ze heet Leyre (sorry dat we het jullie Nederlanders zo moeilijk maken, maar Leyre is voor ons gewoon de mooiste naam), is geboren op zaterdag 19 april om 05.15 uur in ziekenhuis Joan XXIII te Tarragona. Bij de geboorte woog ze 3100 gr en was ze 49 cm lang.
We zijn nu al bijna een weekje thuis en het gaat perfect. Wat een zoet meisje! Hopen maar dat dat zo blijft.
Mijn ouders en schoonouders zijn de afgelopen week hier geweest, wat erg fijn was. Natuurlijk voor het gezelschap, maar ook zodat je er niet meteen helemaal alleen voor staat (in Spanje is er helaas geen kraamhulp). De familie is nu weer naar huis, maar Diego heeft twee weken vrij. Kijken hoe we het redden met z´n tweetjes. Eh… drietjes.

Leyre op haar geboortedag.

Op maandag werden we ontslagen uit het ziekenhuis. Hier ligt Leyre voor het eerst thuis in haar wiegje.

Leyre en haar trotse papa.

De eerste wandelingetjes met de kinderwagen zijn al gemaakt.

Zaterdag was Diego ‘de boda’ (naar een bruiloft). In Spanje kun je maar beter niet té vaak uitgenodigd worden voor trouwerijen, want het is een dure aangelegenheid. Zo geeft Diego rustig 130 euro aan het bruidspaar: om de kosten van zijn eigen natje en droogje te dekken (er wordt door alle gasten natuurlijk zeer uitgebreid gegeten en gedronken op zo´n dag) en dan nog een ‘zakcentje’ voor het bruidspaar. Daar komt voor de vrouwen nog bij dat ze elke bruiloft weer in een nieuwe garderobe willen verschijnen. De Spaanse dames maken zich er niet vanaf met een mooie pantalon en blouse: ze gaan gekleed in ware ‘prom dresses’, met een stola om de schouders en een waaiertje in de hand. En natuurlijk wordt het haar vooraf gedaan door de kapper.
Aangezien ik het bruidspaar niet kende, met die buik toch niet in staat ben om te dansen en geen 130 euro heb (aaah), besloot ik deze keer maar over te slaan. Volgens Diego moet ik het zien als een investering. Als wij gaan trouwen (ooit), nodigen we alle mensen uit bij wie we zelf ook van de (trouw)partij waren, en verdienen we dat geld weer terug. Nou, dat klinkt als een romantische dag, nietwaar?

Diego´s dansschoentjes

Zaterdag was Diego ‘de boda’ (naar een bruiloft). In Spanje kun je maar beter niet té vaak uitgenodigd worden voor trouwerijen, want het is een dure aangelegenheid. Zo geeft Diego rustig 130 euro aan het bruidspaar: om de kosten van zijn eigen natje en droogje te dekken (er wordt door alle gasten natuurlijk zeer uitgebreid gegeten en gedronken op zo´n dag) en dan nog een ‘zakcentje’ voor het bruidspaar. Daar komt voor de vrouwen nog bij dat ze elke bruiloft weer in een nieuwe garderobe willen verschijnen. De Spaanse dames maken zich er niet vanaf met een mooie pantalon en blouse: ze gaan gekleed in ware ‘prom dresses’, met een stola om de schouders en een waaiertje in de hand. En natuurlijk wordt het haar vooraf gedaan door de kapper.
Aangezien ik het bruidspaar niet kende, met die buik toch niet in staat ben om te dansen en geen 130 euro heb (aaah), besloot ik deze keer maar over te slaan. Volgens Diego moet ik het zien als een investering. Als wij gaan trouwen (ooit), nodigen we alle mensen uit bij wie we zelf ook van de (trouw)partij waren, en verdienen we dat geld weer terug. Nou, dat klinkt als een romantische dag, nietwaar?

Diego´s dansschoentjes

De zwangerschapskwaaltjes leken zo fijn aan mij voorbij te gaan. Helaas hebben zich er toch een aantal aangediend. De vervelendste: door de druk op mijn maag komen er bijna nonstop golven van brandend maagzuur naar boven. Ik heb een beetje het idee dat als ik zou blazen, er een gigantische drakenvuurbal uit mijn keel zou komen. Het liefst slik ik niets van de apotheek, dus vandaar dat ik mij maar op de ‘oma weet raad-middeltjes’ stort. Van kamillethee tot azijn en een stukje rauwe aardappel, ik heb het allemaal geprobeerd. Het enige wat lijkt te helpen -al is het voor niet al te lange duur- is melk drinken. Ik zit nu op bijna twee liter per dag. Volgens mij denkt dat kind in mijn buik echt: “Weer die melk? Kun je niet eens een lekker sapje doorsluizen?” Maar bij de gedachte aan een glaasje jus gloeit mijn keel al op.
Door al die melk moeten we wel een superbaby krijgen, met onbreekbare botten.

Tot woensdag zit ik goed. Als er geen melk in huis is, raak ik in paniek.

Na een paar dagen van nonstop brandend maagzuur en pijn in mijn bekken begin ik nu echt af te tellen. Ik heb al tegen het kleine meisje gezegd dat ze ook best twee weken eerder mag komen. Maar als ze ook maar iets op haar ouders lijkt, doet ze rustig aan en komt ze eerder twee weken te laat dan te vroeg.
Morgen ga ik weer naar het zwangerschapsklasje, waar ik met andere bolle buikjes oefeningen doe en we alles kunnen vragen wat we maar willen. De meeste vragen gaan toch over inscheuren en inknippen… Je merkt dus toch wel dat de meesten, naarmate de bevalling dichterbij komt, enigszins zenuwachtig worden. Als ik vertel dat we in Nederland vooral thuis en zonder ruggenprik bevallen, kijken ze me allemaal vol ongeloof aan. Wat een barbaren, die noorderlingen. Het is maar goed dat wij in Spanje wonen waar niet moeilijk gedaan wordt over pijnbestrijding bij de bevalling. Dokter, komt u maar met die ruggenprik!

Net heb ik het erg grappige boek Shopaholic & Baby van Sophie Kinsella uitgelezen. De hoofdpersoon is een nogal oppervlakkige winkelgek, en nu ze zwanger is, gaat er een nieuwe wereld winkel voor haar open. Hoewel ík natuurlijk verre van oppervlakkig ben, kan ik me toch wel een beetje in haar verplaatsen. Er zijn namelijk zoveel leuke dingen te koop voor baby´s, daar word je gewoon heel hebberig van. De fabrikanten zijn ook gewoon slimme jongens, die weten hun product zo te presenteren dat je serieus denkt: “Dát is precies wat mijn kindje nodig heeft.” Gelukkig/helaas is het op mijn bankrekening nogal een rode bedoening, dus kom ik altijd met lege handen weer thuis. En dan realiseer ik me ook ineens dat het hoognodige product eigenlijk ook totaal overbodig zou zijn geweest.
Écht nodig was natuurlijk wel een kinderwagen, wieg en commode en dat is nu allemaal geregeld:

Nou baby, wij zijn er bijna klaar voor, maar blijf jij voorlopig toch nog maar even zitten waar je zit.

De uitverkoop is hier weer voorbij, dus ik heb eindelijk weer rust in mijn kont. De afgelopen twee weken MOEST ik overal even kijken, natuurlijk vooral voor de baby. Maar ik heb me aardig in weten te houden, al zeg ik het zelf. Voor zo´n kleine baby is natuurlijk alles té schattig om te laten liggen, maar van ervaren moeders hoor ik dat je eerder met te veel dan te weinig kleertjes zit.
Ik koop dus zelf niets meer, want met alle cadeautjes van vrienden en familie en een woest breiende oma zit de kans erin dat het een en ander zo goed als nieuw op Marktplaats belandt. O nee, laat ik het allemaal maar een poosje bewaren voor als er misschien nog een tweede komt. Maar eerst maar eens kijken hoe die eerste bevalt…

Baby´s eerste beer

Lief zomerjurkje